FPG da mao de IU

Nas etapas de crise económica e social, o oportunismo manobra para ganhar adesons dos sectores populares desencantados com as forças sistémicas maioritárias. Pola sua natureza pactista e conciliadora, só procura alargar espaço e influência no quadro jurídico-político que pretende reformar, contribuindo assim para conter o potencial revolucionário dos povos, da classe trabalhadora e das mulheres.
Realizando umha lavagem de cara e maquilhando o seu discurso, gera falsas expectativas entre as faixas intermédias do proletariado submetidas a um processo de radicalizaçom pola ofensiva da burguesia. Esta prática tam só desvia o mundo do Trabalho da luita frontal contra o Capital e Espanha e da única alternativa válida: a acumulaçom de forças para avançar na via revolucionária de tomada do poder.
Numha análise histórica da luita de classes no nosso País e a escala internacional, depararemos com exemplos do fracasso e frustraçom que provocam processos similares aos que actualmente promove a nível estatal o PCE/IU.
A iniciativa “Refundando a esquerda”, que se apresenta como um bem intencionado e desejável processo de reconfiguraçom de umha esquerda “transformadora” mediante a soma de culturas políticas diversas, é umha fraudulenta operaçom eleitoralista promovida por umha das forças reformistas espanholas responsáveis pola reforma do franquismo e a II restauraçom bourbónica que perpetuou a economia de mercado, o patriarcado e a imposiçom da unidade do Estado espanhol negando o exercício do direito de autodeterminaçom.
A presença da FPG e do seu espaço próximo no comício que o PCE/IU organizou no sábado 5 de Junho no teatro Principal de Compostela é esperpêntica e patética, pura expressom de umha deriva oportunista que só procura ocupar um lugar marginal no regime.
A presença da formaçom de Abalo e Ferrín na versom autonómica do enéssimo processo de refundaçom do eurocomunismo espanhol nom é um facto isolado, fai parte de umha cultura política carente de princípios sólidos na hora das alianças em que a luita pola independência nacional da Galiza é sacrificada por imediatistas calculos elitoralistas.
A sua patológica promiscuidade oscila entre ofertar-se publicamente ao beirismo nas suas inofensivas manobras de distracçom, passando por manter alianças sindicais com o anarcosindicalismo espanhol, assinando enganosos manifestos unitaristas com parte do soberanismo, até colaborar com os herdeiros políticos do espanholismo carrillista.
Ontem, no Principal, assistiu-se à encenaçom de umha caldeirada requentada de aspecto saboroso mas insonsa e de amargo sabor. Com materiais adulterados e ingredientes apodrecidos, o resultado só poder ser a intoxicaçom.
Como é possível pretender dirigir a construçom de um movimento de libertaçom nacional coerente e com um projecto global para as maiorias sociais da nossa Pátria participando de teloneros num acto sucursalista presidido pola bandeira republicana espanhola e umha deslavada bandeira galega sem escudo nem estrela?
É viável acumular forças populares para a causa da independência, o socialismo e a superaçom do patriarcado da mao da entreguista social-democracia espanhola que nom reconhece o povo trabalhador galego e a Galiza como sujeito da nossa emancipaçom e libertaçom?
A FPG esqueceu ou nom quer saber que IU na Galiza age como que realmente é: um instrumento mais do capitalismo espanhol para assimilar o povo galego e disciplinar a capacidade de luita da classe trabalhadora.
Quando Cayo Lara afirma que “ZP merece umha greve geral, que o país pare” a que se refere: a Galiza ou a Espanha?
Cumpre reparar que o líder da IU que leva décadas fornecendo quadros ao PSOE e que até há umha semanas tam só aspirava a ser mero apêndice do pseudo-progressismo de Zapatero deixou claros os limites desta “refundaçom da esquerda” reivindicando umha bateria de mornas medidas retóricas características de qualquer ONG: gravar os lucros da banca, as transacçons na bolsa, umha melhor regulaçom das SICAV, a revisom das pensons dos banqueiros e dos salários dos altos executivos.
Politicamente é legítimo reconstruir a frente popular do ano 36, mas para isso há que ter a honestidade de reconhecer que se aposta em reproduzir os paradigmas interclassistas do espanholismo, que se carece de escrúpulos para agir de comparsa e branquear o sindicalismo corrupto de CCOO e que na agenda imediata se adia contribuir para a construçom de um movimento popular anticapitalista e independentista galego.
O de ontem foi umha mostra de desesperaçom da FPG, mas contribui para clarificar o panorama da esquerda independentista, deixando mais clara a existência de duas opçons: a reformista e a revolucionária.


AS COUSAS DO SECTARISMO E A PUREZA IDEOLÓXICA
Primeiro clarexar que non pertenzo nin á EU nin á FPG, mais vou opinar porque en primeiro lugar paréceme errada a división artificial que facedes entre españolismo e patriotismo galego, vos que sodes tan revolucionarios, e non entre traballadores e capitalistas.
É mellor un capitalista o burgués galego que un da España? Para min dende unha óptica de clase son exactamente iguais, son inimigos, e dame igual que toquen a gaita, coman empanada ou falen galego. Son inimigos de clase contra os que teño que combater e que non están invitados a iso que chamades “fozas populares” que semella un “totum revolutum patriótico” para acadar a independencia e o socialismo dentro da máis clásica táctica stalinista, por certo, fracasada, e con graves derrotas para os traballodores, en múltiples ocasións.
Dito isto, Que ten de malo que dúas forzas unha dela “espñolista” e outra “comunista patriótica o como se quera chamar” se coñezan, troquen impresións e posicións, debatan, etc…?
É algo perigoso? Pode contaminar a pureza ideolóxica dalgún dos participantes? É maís doado(e cómodo) ficar na ortodóxia comunista-patriótica-de-liberación-nacional e clasificar en bós(nacionlistas) e maos(españolistas) ao resto das organizacións sen sequera debater, prexuzgando, cando hoxe é necesaria máis que nunca a unidade da esquerdiña radical en base ao que os une(que é moito) desbotando o que os separa(que é moito menos)?
Non é mellor nestes intres conformar unha Fronte Única dos Traballadores e aliados cara a Folga Xeral afastando factores de división como españolismo-patriotismo galego?
Propoño que reflexionedes sobre estes temas porque hoxe é imprescindíbel a unidade, e o querades ou non nesa unidade teñen que estar incluidas tódalas organizacións obreiras, e EU-PC o son con tódolos seus defectos, que os teñen.
Em primeiro lugar dizer que nom som militante de EU, nem de FPG, nem de PL.
E eu sim que critico a actitude da FPG à hora de acudir a esse acto de “refundaçom” da esquerda, máis que nada porque a FPG boicotea todo intento de unidade dentro do independentismo e é máis négase tam sequera a falar e establecer contactos coa esquerda independentista comunista galega, e quando vemos que nesta acto sim que participa gostosamente num acto da esquerda reformista espanhola sim que é quando menos raro para um partido que se califica como independentista e comunista, malia a que goste máis de estar acompanhado de EU ou da CGT.
É que eu coido que o mais interessante deste posicionamento político nom é se EU e o PCE som inimigos da esquerda independentista, inimigos de classe, ou que for, que no dia a dia nom se mostra assim polo menos onde mais contacto existe (Ferrol, Cangas, Vigo…).
Para além das críticas sobre o seu reformismo e tal… que dum colectivo como PL parecem razoáveis, eu destacaria que o relevante vem a ser:
- Que todo dios se queixa do panorama da esquerda independentista, e para umha vez em que se visualiza por onde quer ir cada quem (AMI nom se sabe, Espaço Irmandinho com a sua Unidade Popular particular -Causa Galiza- e PL já se sabe onde está), faltava-nos situar FPG. Nom está de mais que o público, essas bases às que tanto se apela, saibamos que esses 3 espaços avançam por onde avançam.
Já está bem de tanto rosmar! Com quem se relaciona mais FPG? Com IU. Pois mui bem. As valorizaçons já som cousa de cada quem, e aqui está a de PL.
Estou de acordo con Leviatán na necesidade urxente de pular a unidade de acción da esquerda. Penso que EU/IU non representa, aínda, o carrillismo ou eurocomunismo dos anos 70. Pola contra, está recuperando contidos de esquerda e alégrome de que sexa republicana, como non pode ser menos nestes tempos. Naturalmente, debería implicarse máis no tema nacional e apoiar, abertamente, o dereito de autodeterminación. Sigue sendo unha eiva importante, pero ¿é iso excusa para non coincidir con eles, puntualmente, se é o caso, e sempre a prol dos intereses de Galiza, na loita contra este sistema? ¿Estámoslles pedindo unidade de acción en base a unha reacción de esquerda, de mobilización do pobo traballador fronte a esta puta reforma laboral que nos van espetar no lombo, ou estamos, en realidade, esixíndolles que fagan “un acto de fe” no tema nacional para poder actuar xuntos ou, tan sequera, buscar puntos en común?
No tocante á FPG, estou de acordo co redactor do texto, e tamén co comentarista anterior, en que, nos últimos anos, seguiu unha política moi errática nas súas tácticas e alianzas. Pero semella incomprensible, e tamén inútil, cargarlle á FPG todas as culpas da ausencia de unidade no independentismo. Se o Processo Espiral de onte, ou a Rolda de Rebeldia de hai pouco, non deron ningún froito político estable, haberá que analizar que pasou facendo un pouquiño de autocrítica entre todos. Non pode reducirse todo a queixarse de que algúns seica teñen “o ADN corrupto da UPG”, uns “ingredientes apodrecidos para unha caldeirada insonsa e de amargo sabor”… Digamos, claramente, que é o que está pasando, se este desencontro no campo do independentismo é cousa de egos, de estratexias ou do que sexa. No contexto político e social actual,¿debe encarnar o independentismo galego unha soa forza política cunhas siglas concretas? ¿Debe concibirse o traballo político sobre esa base (nós, os que vamos polo camiño correcto, os outros, os que se trabucan sempre)? Esas son as cuestións.
O alucinante de todos estes bandaços que dá a F é que sempre lhe saim grátis; hoje quero entrar no BNG, amanhá intento ir às eleiçons europeias com a Chunta Aragonesista e com ERC, depois pretendo ter relaçons preferentes com a Esquerda Abertzale, ao tempo pretendo ser chefíssimo de Causa Galiza, ao mesmo tempo vou às eleiçons autárquicas com Esquerda Unida, sempre rompo os acordos que assino com quem seja…nom sei como nom se lhes esgota o crédito por todos lados, porque som de umha incoerência eu diria que delirante. Quê fiabilidade oferece umha organizaçom que sempre joga ao oportunismo com esse descaramento?
Por outra parte, a primeira intervençom deve ser umha brincadeira, ou deve vir de alguém que desconhece PL e as suas análisses, de facto nom deve lêr o que se publica aquí neste web, pois precisamente se nalgo se diferencia PL do resto do independentismo e o soberanismo é na negaçom da viabilidade de umha hipotética aliança de classes na Galiza, e nesta questom PL tem insistido muito nos últimos tempos e pensa seguir insistindo.
A crítica à FPG é que nom se pode pretender liderar algo no que nom acreditas: se és independentista, quê pintas com o espanholismo? Se nom acreditas na validez da tua via é que nom a defendes realmente.
vergonha. toda uniom esta mui bem, mas quando erras coa parelha CAPUT.
nom mais oportunismo. refundemo-nos a nós mesmos.
saúde e socialismo
No tocante á FPG, estou de acordo co redactor do texto, e tamén co comentarista anterior, en que, nos últimos anos, seguiu unha política moi errática nas súas tácticas e alianzas. Pero semella incomprensible, e tamén inútil, cargarlle á FPG todas as culpas da ausencia de unidade no independentismo. Se o Processo Espiral de onte, ou a Rolda de Rebeldia de hai pouco, non deron ningún froito político estable, haberá que analizar que pasou facendo un pouquiño de autocrítica entre todos. Non pode reducirse todo a queixarse de que algúns seica teñen “o ADN corrupto da UPG”, uns “ingredientes apodrecidos para unha caldeirada insonsa e de amargo sabor”… Digamos, claramente, que é o que está pasando, se este desencontro no campo do independentismo é cousa de egos, de estratexias ou do que sexa. No contexto político e social actual,¿debe encarnar o independentismo galego unha soa forza política cunhas siglas concretas? ¿Debe concibirse o traballo político sobre esa base (nós, os que vamos polo camiño correcto, os outros, os que se trabucan sempre)? Esas son as cuestións.
+1
imos de puto cú, como sigamos así,botandonos merda ao mínimo detalle,(xa que creo que non e pra tanto) vannos comer as papas na cachola,tou ate o carallinho de tanta andrómena …q non vos pareza mal….levamos o minifundio político ate na sopa,..saúde.
Coincido com as críticas à FPG. Estes elementos nom sei de pais som. Afinal som até piores que a UPG-BNG pois entram a fazer o paripé em actos espanhóis com gajos espanhóis que estám a colonizar o nosso pais. Lástima de esforços e de boas vontades mal utilizadas. Um operário galego é distintop que um operário espanhol, basco ou catalám: cobra um slário meio menor, umha pensom menor, tem que suportar o terrorismo da emigraçom, tem que suportar a colonizaçom cultural e lingüistica, umha cárrega fiscal maior encuberta, uns preços maiores encubertos dos bens básicos e o expólio dos recursos galegos, etc: NOM ME FODER: INDEPENDÊNCIA, O PRIMEIRO ! SEM INDEPENDÊNCIA NOM HÁ REVOLUÇOM SOCIAL NA GALIZA !!!
“É mellor un capitalista o burgués galego que un da España?” Cito a Leviatan.
Um capitalista é um capitalista e hai que loitar contra del. Mais um espanholista é um espanholista é também há que loitar contra del. Atento, que digo espanholista e nom espanhol, pois póde-se ser galego e espanholista e castelhano e autodeterminista. Nom se julga a origem senóm a posiçom política!
“…clásica táctica stalinista, por certo, fracasada, e con graves derrotas para os traballodores, en múltiples ocasións.” Cito a Leviatan.
Com respecto á tendencia Stalinista nom te estarás a referir a Primeira Linha?!
Quando as europeas eu estivem por II, pois havía que estar coa Esquerda Abertzale. É totalmente legítimo (inclusive desejável) aliarse estratégicamente com qualquer outra formaçom autodeterminista coma Izquierda Castellana. Nom o é faze-lo com o inimigo espanholista e colaboracionista coa burguesía espanhola coma IU!!! Nom alomenos se dizes serem independentista e de esquerdas…
Se queremos triunfar tráta-se de crear um referente para a esquerda, umha agrupaçom (dúas em realidade, umha sindical e outra política) que até o de agora nom existe em todo o estado espanhol(agás a Esquerda Abertzale)que tenha capacidade aglutinadora suficiente para fazer-se escoitar e que cumpla as inquietudes de todo isse silencioso eleitorado de esquerdas que vota o menos malo ou simplesmente nom vota. Que deijou de se manifestar por aborrecemento e falha de esperanzas mais que nom atura por máis tempo os discursos oficiais das agrupaçons parlamentares que hai na altura.
Em momentos de crise, se a esquerda nom saca a cabeça e colhe rumbo, a ultradereita pápanos a todos!
PD: Máis a ansiada unidade nom nos pode levar a cubrir-lhe-las costas a umha formaçom coma IU!!! A unidade há de ser entre nós, a gente de esquerdas. Nunca com os oficialista nim com os seguidores do regime pre-existente.
Deixa a tua resposta!
Abrente
Arquivos
Arquivo
Blogroll
Nuvem de tags
Abrente agir autodeterminaçom BNG briga capitalismo CIG Colômbia comunicaçom comunismo corrupçom crise Cuba cultura economia ensino entrevista Espanha Euskal Herria FARC-EP feminismo Francisco Martins Rodrigues galiza greve geral igreja católica imperialismo internacionalismo juventude língua laboral marxismo meio natural memória histórica movimento obreiro NÓS-UP Palestina Portugal PP primeira linha PSOE Ramiro Vidal Alvarinho reformas repressom Socialismo VenezuelaÚltimo video publicado
sugestons de leitura
Mais Comentadas
Mais visitadas
Primeira Linha em rede 2.0 - Edita: Comité Central de Primeira Linha - Sede Nacional: Rua Costa do Vedor 47, rés-do-chao 15.704 Compostela - Galiza